Dość długo milczałem … wiem, co pomyślałeś ! W końcu jest szczęśliwy i nie musi już pisać o tym co boli, dręczy i nurtuje jego duszę i ciało ! Nie to nie było tak … Szukałem wskazówek, odpowiedzi na wiele pytań, może nawet nowego sposobu na dalszą drogę w życiu !
Jakże wielkiej wymaga to cierpliwości i nadziei oraz wiary, że może ją się znajdzie wie tylko ten, kto tego już doznał … Cierpliwość, umiejętność milczenia w chwilach, kiedy aż chce się krzyczeć, bo coś jest wbrew sprawiedliwości … jakże to trudne ! Kiedyś usłyszałem, a raczej bardziej odczytałem słowa, które mówiły, że życie jest łatwiejsze niż się mi wydaje. Wystarczy tylko godzić się z tym, co jest nie do przyjęcia i obywać się bez tego, co jest w życiu niezbędne oraz znosić to, co nie do zniesienia w życiu jest … bo życie swoje trzeba przeżyć, takie jakie ono jest ! Więc jaką drogą pójść ? Nie wymagać nic więcej ??? Czy próbować wciąż więcej od życia wymagać i brać ???
Czy sztuką życia jest cieszyć się małym szczęściem, a nawet jego brakiem ???
Zawsze mą złotą zasadą w życiu było wymagać mało od świata, a dużo od siebie. I pomyśleć, że to się udawało mi tak długo realizować … starałem się żyć lekko, lecz bez lekkomyślności, byłem wesoły, lecz bez swawoli, miałem nawet odwagę, lecz zawsze bez brawury, a w sobie zaufanie i radosną rezygnację z „uciech” tego świata, która tak ważna jest, a nawet warunkiem dla większości. I co do tego chcę dodać ?
Chyba tylko tyle, albo, aż tyle, że muszę nadal żyć tak, żebym mógł nadal mieć szacunek dla samego siebie. Będę brał od życia i świata to, co mi daje dobrego … Przestanę domagać się tego, czego na razie dać mi nie chce, lecz nadal nie przestanę prosić o to, co dla mnie najważniejsze … bo prosić to nie wstyd i pamiętaj – PROSIĆ MOŻESZ ZAWSZE !!!

http://richi(...)_straits